(6) Πέμπτη 4 Μαΐου 2000 Εκδρομή στη Σίουα

Μετά το Πάσχα στην Ελλάδα η Μαντώ έρχεται για λίγες μέρες στην Αίγυπτο, πριν από την επιστροφή στο νέο πόστο της στη Μέση Ανατολή, και ο Δημήτρης βρίσκει την ευκαιρία για μια νέα επίσκεψη. Ταξιδεύουμε για τη Σίουα με λεωφορείο από την Αλεξάνδρεια πηγαίνοντας δυτικά, παράλληλα με την ακτογραμμή της Μεσογείου στο βάθος δεξιά μας. Όσο προχωρούμε, καθώς απομακρυνόμαστε από το δέλτα του Νείλου, η βλάστηση σταδιακά αραιώνει και ακολουθούν γυμνά εδάφη με σποραδικά φτωχικά λιβάδια των Βεδουίνων. Προσπερνάμε το Ελ Αλαμέιν και, αργότερα, στην παραλιακή Μάρσα Ματρούχ αλλάζουμε κατεύθυνση. Πηγαίνουμε νότια και σύντομα μπαίνουμε στην αμμώδη έρημο.

Τέσσερις ώρες μετά τη Μάρσα Ματρούχ εμφανίζονται οι ελαιώνες της όασης και έπειτα οι κήποι* με τις φοινικιές. Ένα πράσινο νησί μέσα στη θάλασσα της άμμου. Οι εικόνες με τα γαϊδουράκια στους χωματόδρομους και αυτή του εγκαταλειμμένου πλινθόκτιστου οικισμού με ταξιδεύουν σε περασμένες εποχές.

Το άλλο πρωί παρατηρώ ότι σε σχέση με την πρώτη μου επίσκεψη εδώ, μόλις πριν από τέσσερα χρόνια, θορυβώδη τρίκυκλα και φορτηγά αντικαθιστούν με γρήγορο ρυθμό τα γαϊδουράκια που σέρνουν καρέτες (μικρά κάρα) Στη Φατνάς που πηγαίνουμε έπειτα, το ειδυλλιακό νησάκι με τις φοινικιές στην άκρη της δυτικής λίμνης**, δεν βρίσκουμε την ησυχία που έχουμε συνηθίσει. Πολλές οι παρέες των τουριστών και η πανηγυριώτικη μουσική από ένα κασετόφωνο ακούγεται, σε μας τουλάχιστον, παράταιρη εδώ.

Νωρίς το απόγευμα ανεβαίνω με το ποδήλατο ανήσυχος στον λόφο του ερειπωμένου μαντείου, αλλά ο Άμμωνας με ηρεμεί. Αριστερά μου απλώνεται η ανατολική λίμνη, με την άλλη άκρη της να χάνεται στο βάθος της ερήμου, και τριγύρω μου οι φοινικιές της όασης σε βάθος χιλιομέτρων. Οι μοναδικοί ήχοι που φτάνουν εδώ είναι παιδικές φωνές από το γειτονικό χωριό Αγούρμι, κρυμμένες στα σύδεντρα, και το γκάρισμα ενός γαϊδουριού.

Έπειτα κατεβαίνω στην πηγή Τζούμπα (΄΄πηγή της Κλεοπάτρας΄΄ η τουριστική ονομασία της). Στην κυκλική δεξαμενή κολυμπούν μικροί ντόπιοι, η Μαντώ και κάποιοι τουρίστες. Ο Δημήτρης κάθεται σε μια καρέκλα του πλαϊνού αυτοσχέδιου καφενείου (μία καντίνα και λίγες καρέκλες). Ο Γάλλος Πωλ, πέρα από τα τακτικά ταξίδια του στην Ινδία, τελευταία έχει αρχίσει να επισκέπτεται και την Αίγυπτο. Αναζητεί τόπους με υψηλή θετική ενέργεια και εδώ στην Αίγυπτο την έχει βρει στην όαση του Φαγιούμ, πλάι στην κοιλάδα του Νείλου. Με βρίσκει σύμφωνο, αν και εγώ έχω μόνο εμπειρική γνώση του θέματος. Παραδόξως δεν την νιώθει εδώ, στη χώρα του Άμμωνα. Για να την νιώσεις χρειάζεται και λίγη πίστη, νομίζω, που εγώ μάλλον την διαθέτω.

Αργά το απόγευμα, με το τζιπ δύο ντόπιων Βερβέρων, πηγαίνουμε λίγο έξω από την όαση, να γευθούμε την εμπειρία μιας νύχτας στην έρημο κάτω από το φως των αστεριών, μακριά από τη φασαρία του πολιτισμού. Φτάνουμε και κοιτάμε το ηλιοβασίλεμα. Έπειτα ο ήλιος χάνεται και η νύχτα πέφτει γρήγορα. Γύρω μας η κυματιστή έρημος και επάνω ο θόλος του νυχτερινού ουρανού. Εντωμεταξύ οι οδηγοί μας έχουν ανάψει μια φωτιά για να φωτιζόμαστε και ετοιμάζουν τσάι για όλους μας. Της Μαντώς η Σίουα της μοιάζει σαν ένα απομακρυσμένο νησί, όπου δεν ξέρεις πότε και αν θα φανεί το πλοίο που περιμένεις. Εμένα μου μοιάζει σαν μια μικρογραφία της Γης, μια όαση ζωής μέσα στην απέραντη, μυστηριώδη έρημο. Του Δημήτρη η Σίουα του μοιάζει σαν μια κάψουλα στον χώρο και στον χρόνο. Είναι απόφοιτος Σχολής Θετικών Επιστημών αυτός, αμερικανικού πανεπιστημίου.

Ο απόηχος από τουμπελέκια και από ένα ντόπιο πνευστό όργανο μας κάνει να στραφούμε και μαντεύουμε μια άλλη φωτιά, όχι πολύ μακριά. Από τη φωτιά μας όμως λείπει η μουσική. Ήρθαμε εδώ απροετοίμαστοι, χωρίς μια κιθάρα, μια φυσαρμόνικα έστω. Ακόμη χειρότερα, δεν φροντίσαμε να μάθουμε να παίζουμε κάποιο μουσικό όργανο.

Κοιτάμε τον ουρανό. Η Μαντώ ψάχνει τη Μικρή Άρκτο για να προσανατολιστεί. Τ΄ αστέρι του βοριά φωτίζει τον δρόμο για τις μακρινές εκείνες χώρες, όπου στις κρύες και ομιχλώδεις νύχτες τους γεννήθηκαν πλάι στη φωτιά μερικά από τα πιο ωραία παραμύθια. Σε δύο μήνες το ταξίδι της στη Μέση Ανατολή φτάνει στο τέλος του. Αλλά δεν θα επιστρέψει ακόμη στην Ελλάδα. Η Γη είναι μεγάλη, όπως τα όνειρά της.

΄΄Για τα παιδιά που οι ζωγραφιές και οι χάρτες τα μαγεύουν,

είναι σαν τη λαχτάρα τους η Σφαίρα μας τρανή…΄΄

Κι ας το έχουμε μάθει πια ότι τα όνειρα βγαίνουν λειψά κι ούτε κρατούν για πάντα, διατηρεί ένα απόθεμα παιδικής αισιοδοξίας που δεν την αφήνει να παραιτηθεί. Κάποιοι φίλοι από τα αγαπημένα παραμύθια των παιδικών της χρόνων της γνέφουν. Την επόμενη σχολική χρονιά, στη χώρα του Αϊ-Βασίλη και των χιλίων λιμνών, θα πάει να τους συναντήσει.

΄΄…Μα αληθινοί ταξιδευτές εκείνοι είναι που φεύγουν

μονάχα για να φύγουνε. Καρδιές ΄λαφρές καθώς μπαλόνια

το μοιραίο τους ποτέ δεν το αποφεύγουν.

Χωρίς να ξέρουν το γιατί πάντοτε λένε: Εμπρός!…΄΄

Καρόλου Μπωντλαίρ, ΄΄Το ταξίδι΄΄, μετάφραση Γ. Σημηριώτη

———————————————————————

* Οι ΄΄κήποι΄΄ είναι μικρά περιβόλια, αρδευόμενα από τις πηγές της όασης, όπου καλλιεργούνται φοινικιές κυρίως και παράλληλα, στον ίδιο χώρο, ελιές, κάποια οπωροφόρα και επίσης κηπευτικά.

** Από τη δυτική και την ανατολική άκρη της κεντρικής όασης ξεκινούν κι εκτείνονται μέσα στην έρημο δύο λίμνες αλμυρού νερού, κατάλοιπα παλαιότερων γεωλογικών περιόδων.

Ελληνίδα ταξιδιώτισσα σε προσκύνημα στο μαντείο του Άμμωνα στη Σίουα